Η αιματοχυσία στη Συρία, η Ρωσική στρατηγική και η Ελλάδα

Όπως διαβάζουμε στην ειδησεογραφία, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ συμφώνησε με τη Ρωσία και την Κίνα σε μια δήλωση με την οποία εκφράζεται η υποστήριξη στις προσπάθειες του Κόφι Άναν για να τερματισθεί η βία στη Συρία. Ο Κόφι Άναν λειτουργεί ως ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου.

Μια δήλωση βέβαια είναι καλύτερη από το τίποτα μια και η Ρωσία μαζί με την Κίνα έχουν επανειλημμένα μπλοκάρει την έκδοση ψηφίσματος που θα καταδίκαζε τη βίαιη και αιματηρή καταστολή  των εξεγερμένων από το καθεστώς του Άσαντ.

Η Ρωσία έχει κάθε λόγο να μην εγκαταλείπει τη σύμμαχο της στη Μέση Ανατολή.  Η Συρία είναι πολύ καλός εμπορικός εταίρος και το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτικών δαπανών για τους εξοπλισμούς  της Δαμασκού εισπράττεται από τη Ρωσία η οποία εδώ και πολλά χρόνια είναι ο βασικός προμηθευτής  του καθεστώτος των Άσαντ, πατέρα και υιού. Διεθνή ερευνητικά κέντρα υπολογίζουν ότι η Ρωσία προμηθεύει το 78% των εξοπλισμών της Συρίας που σημειωτέον έχουν αυξηθεί κατά 600% τα τελευταία 5 χρόνια. Βέβαια τα αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια των εξοπλισμών του καθεστώτος πληρώνονται σε είδος και αυτό αφορά το διακανονισμό της παροχής “διευκολύνσεων” στη Ρωσία για την εγκατάσταση ναυτικών βάσεων στην Ταρτούς και τη Λατάκια. Πάγια και διαχρονική στρατηγική της Ρωσίας είναι η παρουσία στη Μεσόγειο και από το 2006 οι βάσεις καταδρομικών  και υποβρυχίων στα δύο αυτά λιμάνια, εξυπηρετούν πολύ αποτελεσματικά αυτή τη στρατηγική.

Σε μια ακόμη πρόσφατη επίδειξη στήριξης στη Δαμασκό, το τάνκερ Iman του Ρωσικού στόλου στη Μαύρη Θάλασσα αποβίβασε προ ημερών μια μοίρα καταδρομών στην Ταρτούς. Αν και δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση για το ρόλο αυτής της μοίρας των Ρώσων πεζοναυτών στη Συρία, ο μόνιμος ισχυρισμός του Άσαντ ότι αντιμετωπίζει τρομοκρατική εξέγερση στο εσωτερικό και ο ρόλος της φίλης Ρωσίας τα τελευταία χρόνια στην υποστήριξη του καθεστώτος, ερμηνεύουν την κίνηση αυτή.

Η θέση της Ελλάδας

Τα γεγονότα δείχνουν ότι το καθεστώς Άσαντ καταρρέει στη Συρία. Η Ρωσία είναι βέβαιο ότι ψάχνει για εναλλακτικές λύσεις παρουσίας στη Μεσόγειο και ίσως βλέπει στη χώρα μας την ιδανική επιλογή. Η τραγική κατάσταση της οικονομίας κάνει την Ελλάδα εύκολο στόχο για κάποια συμφωνία αμοιβαίων “διευκολύνσεων”  που θα περιλάμβανε την παραχώρηση βάσεων στο Ρωσικό στόλο έναντι των δισεκατομμυρίων δολαρίων που θα εισρεύσουν σε βάθος μερικών δεκαετιών και που θα έδιναν ανάσα στη χρεοκοπημένη χώρα.

Αυτή η προοπτική, όσο κι αν μοιάζει ακραίο σενάριο που μερικοί πάντως το εύχονται, συνιστά έναν πραγματικό κίνδυνο για την Ελλάδα.

Η οικονομική κρίση και κατάρρευση όλο και περισσότερο εξελίσσεται σε μια κρίση διαχείρισης της κοινωνίας. Μετά τις εκλογές ίσως η χώρα βρεθεί μπροστά στο πρόβλημα της διαχείρισης και του πολιτικού προβλήματος και  μερικές “πατριωτικές” τάσεις του λαϊκισμού που υπάρχουν και τέμνουν οριζόντια όλες τις πολιτικές παρατάξεις, από την ακροδεξιά ως την ακροαριστερά, βλέπουν ευνοϊκά μια λύση που περιλαμβάνει έξοδο μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αναζήτηση άλλων δρόμων προς την ανατολή για βοήθεια και στήριξη. Αυτή η εξέλιξη  θα τίναζε στον αέρα τις σχέσεις μας με το ΝΑΤΟ και τις Ηνωμένες Πολιτείες  και θα πυροδοτούσε μια σοβαρή κρίση στο Αιγαίο. Οι ισχυροί της Ευρώπης που επιβάλλουν τους σκληρούς όρους τους θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη αυτό το ενδεχόμενο.

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα είναι βέβαια κρίση παραγωγής και θεσμών για τα οποία ευθυνόμαστε κυρίως εμείς οι ίδιοι, λαός και πολιτικές ηγεσίες, αλλά ο στραγγαλισμός που επιτάσσει η Γερμανία και ο πυρήνας των Ευρωπαίων υποστηρικτών της,  χωρίς ορατή προοπτική ανάκαμψης για την Ελλάδα, ανάβει τη θρυαλλίδα πιθανών αλλαγών στον προσανατολισμό της χώρας που είναι βέβαιο ότι στο τέλος θα βλάψουν όλους μας.

ΠΗΓΗ